✍️ برزان خورشید سوار
تمرکزگرایی یعنی بیشترِ قدرت سیاسی، بودجه، تصمیمگیری و امکانات در پایتخت یا دولت مرکزی جمع شود. این مدل چند عیب مهم دارد:
توسعه نامتوازن شهرها و استانهای نزدیک به مرکز بیشتر رشد میکنند، ولی مناطق دورتر یا مرزی عقب میمانند.
مهاجرت گسترده مردم برای کار، دانشگاه و امکانات مجبور میشوند به شهرهای بزرگ مثل مهاجرت کنند؛ نتیجهاش حاشیهنشینی، گرانی مسکن و شلوغی است.
بیتوجهی به نیازهای محلی کسی که در مرکز تصمیم میگیرد، ممکن است مشکلات واقعی مناطق مختلف را درست نشناسد؛ مثلاً نیاز یک منطقه کوهستانی با کویری فرق دارد.
کند شدن تصمیمها وقتی همه چیز باید از مرکز تأیید شود، پروژهها و خدمات اداری کند و بوروکراتیک میشوند.
افزایش احساس تبعیض اگر مردم یک منطقه ببینند مالیات، منابع طبیعی یا نیروی انسانی میدهند ولی سهم کمی از توسعه دارند، احساس نابرابری و بیاعتمادی ایجاد میشود.
آسیبپذیری کشور اگر همه صنعت، بانکها، دانشگاهها و ادارهها در چند شهر متمرکز باشند، بحرانهایی مثل زلزله، جنگ یا آلودگی کل کشور را مختل میکند.
تضعیف مدیریت محلی استاندار، شوراها و مدیران محلی اختیار کافی ندارند و برای کوچکترین تصمیم باید منتظر مرکز بمانند.
فرار سرمایه و نخبگان مناطق محروم، نیروهای تحصیلکرده و سرمایهدار خود را از دست میدهند و عقبماندگی بیشتر میشود.
به همین دلیل بسیاری از کشورها بخشی از قدرت و بودجه را به استانها، ایالتها یا حکومتهای محلی واگذار کردهاند تا توسعه متوازنتر شود.
#شبکه_ندای_زاگرس
📥 @VOZiran1
🆔 https://t.me/VOZiran
🌐 www.voziran.org
