بررسی شواهد میدانی، تصاویر ثبتشده و روایت شاهدان عینی نشان میدهد که در جریان سرکوب اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، نیروهای امنیتی رژیم جمهوری اسلامی از سلاحهای کاملا جنگی و کشنده علیه معترضان غیرمسلح استفاده کردهاند.
بر اساس این شواهد، تکتیراندازها با استقرار در نقاط مرتفع از جمله پشتبامها و ساختمانهای بلند، بهطور هدفمند افراد را از ناحیه سر، سینه و قلب هدف قرار دادهاند؛ الگویی که بهوضوح نشاندهنده قصد مستقیم برای کشتن معترضان است، نه متفرقسازی جمعیت.
در کنار استفاده از تکتیراندازها، گزارشهای متعدد حاکی از بهکارگیری سلاحهای تهاجمی سازمانی و تیربار برای شلیک رگباری به تجمعات اعتراضی است. صدای ممتد تیراندازی، حجم بالای پوکههای بهجامانده در محلها و الگوی زخمهای ثبتشده بر بدن قربانیان، همگی موید استفاده از مهمات جنگی با کالیبر بالا هستند، تسلیحاتی که ماهیت آنها مختص میدان نبرد است، نه کنترل تجمعات شهری.
این سطح از تسلیحات، همراه با شلیک از فاصله نزدیک و گستردگی آثار خونریزی در معابر عمومی، نشان میدهد که آنچه در خیابانها رخ داده صرفا یک “برخورد امنیتی” نبوده، بلکه عملیاتی نظامی علیه شهروندان غیرنظامی محسوب میشود.
عملیاتی که مصداق آشکار نقض فاحش حقوق بشر و میتواند در چارچوب حقوق بینالملل، بهعنوان جنایت علیه غیرنظامیان مورد بررسی قرار گیرد.
