۱۱ دسامبر، روز جهانی کوهستان، فرصت دوبارەای است تا ارزش واقعی کوهها و نقش حیاتی آنها در زندگی انسان یادآوری شود. برای ما مردمان زاگرس، کوه تنها یک عنصر طبیعی نیست؛ کوهستان خانه، حافظ، پناه و بخشی جداییناپذیر از هویت فرهنگی و تاریخی ماست. نسلهای بیشماری از دل کوەهای چون، کبیرکوە، شاهو، دالاهو، هلگورد، شنگال، قندیل و آرارات برخاستهاند و خاطرات، فرهنگ، موسیقی و مقاومت خود را با این ارتفاعات شکوهمند گره زدهاند.
امروز اما کوهستانهای ما بیش از هر زمان دیگری آسیبپذیر شدەاند. آتشسوزیهای عمدی مکرر، بهرهبرداری بیرویه از جنگلها، تخریب پوشش گیاهی برای پروژههای عمرانی غیراصولی، معدنکاویهای ویرانگر، خشکسالی، تغییرات اقلیمی، شکار بیرویه و بیتوجهی ساختاری به محیطزیست، همگی ضرباتی سنگین بر پیکر زاگرس وارد کردهاند. زاگرس زخمیست؛ زخمی اما ایستاده، همچون مردمانش.
در چنین روزی، شبکە ندای زاگرس تاکید میکند که حفاظت از کوهها تنها یک وظیفە محیطزیستی نیست؛ این وظیفه بخشی از مسئولیت تاریخی، فرهنگی و انسانی ماست. کوهستانها تنها زیستبوم نیستند، بلکه حافظ ریشههای فرهنگی ما و ضامن امنیت آب، خاک و آیندە منطقهاند. بدون کوهستانهای سالم، زندگی پایدار ممکن نیست و بسیاری از جوامع محلی که با کوه پیوندی دیرینه دارند، با خطر نابودی و کوچ اجباری مواجه میشوند.
کوهها، با تمام سکوتشان، حقیقتی بلند را در دل خود حمل میکنند، آنها شاهد رنجها و مقاومت مردمان سرزمین کوردستان و لرستانات بودهاند. در طول تاریخ، کوهستان پناهگاه کسانی بود که برای آزادی، هویت و بقا مبارزه کردند. از همین روست که جملهای معروف کە امروز نیز همان قدرت و معنا را دارد:
“هیچکسی دوست کورد نیست جز کوهستان.”
اما اکنون زمان آن رسیده است که ما خود نشان دهیم کوهستان نیز دوستی وفادار در میان ما دارد. وظیفە ماست که نگهبان این نعمت بزرگ باشیم؛ صدای جنگلها و درختان سوخته، صدای رودهای خشکشده، صدای زیست بوم در خطر و صدای جوامعی باشیم که حیاتشان به سلامت کوهها گره خورده است.
ما در شبکە ندای زاگرس در روز جهانی کوهستان، از همگان میخواهیم که در حفاظت از زاگرس، هر کدام به سهم خود مسئولیت بپذیرند و محیط بان این ثروت ارزشمند و دوست وفادار ملت کورد باشیم .