ما جوانان مبارز و آزادخواە کرماشان؛ در مقطعی سرنوشتساز از تاریخ مبارزات ملت کورد در شرق کوردستان، شکلگیری ائتلاف مشترک میان پنج حزب و سازمان سیاسی کوردستان ایران را گامی راهبردی و ضرورتی تاریخی میدانیم. این همگرایی، نه صرفا یک توافق سیاسی، بلکه پاسخی به نیاز فوری جامعه برای انسجام، هماهنگی و تقویت جبههی مقاومت در برابر استبداد ساختاری حاکم بر ایران است.
ما، جمعی از جوانان مبارز کرماشان، بر این باوریم که تجربهی دههها سرکوب، اعدام، تبعیض سیستماتیک، فقر تحمیلی و حاشیهراندن ملیتها، نشان داده است که پراکندگی نیروهای سیاسی تنها به تداوم چرخهی استبداد یاری رسانده است. امروز، بیش از هر زمان دیگر، وحدت در عین تکثر و همکاری بر محور مطالبات ملی و دموکراتیک، شرط اساسی پیشبرد مبارزه است.
ائتلاف پنج حزب و سازمان کوردستان ایران میتواند بستری برای بازتعریف راهبردی مبارزه، هماهنگی میدانی و سیاسی، و تقویت صدای مشترک ملت کورد در سطح ایران و جامعه بینالمللی باشد. این اتحاد، امیدی نو در دل خانوادههای دادخواه، زندانیان سیاسی، کارگران، زنان و دانشجویان مبارزی است که سالهاست هزینهی آزادی را با جان و زندگی خود پرداختهاند.
ما تاکید میکنیم که این ائتلاف باید بر پایهی اصول شفافیت، پاسخگویی، دموکراسی درونسازمانی، برابری جنسیتی و توجه به نقش پیشرو جوانان و زنان شکل گرفته و تداوم یابد. هرگونه اتحاد سیاسی زمانی معنا و مشروعیت دارد که بازتابدهندهی اراده و مطالبات واقعی جامعه باشد و از انحصارطلبی و سهمخواهی فراتر رود.
جوانان کرماشان، که خود همواره در صف نخست اعتراضات مردمی و جنبشهای آزادیخواهانه حضور داشتهاند، اعلام میکنند که از هر تلاش صادقانه برای ایجاد جبههای متحد در راستای تحقق حق تعیین سرنوشت، رفع ستم ملی، استقرار نظامی دموکراتیک و فدرال و تضمین حقوق بشر حمایت میکنند.
ما باور داریم که آیندهی کوردستان و ایران نه در بازتولید الگوهای کهنهی اقتدارگرایی، بلکه در شکلگیری نظمی نوین بر پایهی عدالت اجتماعی، برابری، سکولاریسم و مشارکت همگانی رقم خواهد خورد. ائتلاف کنونی اگر بتواند به پلی میان نیروهای سیاسی و بدنهی اجتماعی تبدیل شود، میتواند یکی از مهمترین دستاوردهای سیاسی سالهای اخیر باشد.
در پایان، ما جوانان مبارز کرماشان، ضمن اعلام حمایت خود از این ائتلاف، از تمامی نیروهای سیاسی، مدنی و شخصیتهای مستقل میخواهیم که با حفظ روحیهی نقد سازنده و مسئولیتپذیری تاریخی، در تقویت این همگرایی بکوشند و منافع ملی و جمعی را بر هر ملاحظهی فردی و حزبی ترجیح دهند.
وحدت، نه یک شعار، بلکه پیششرط پیروزی است.
